 |
|
Welkom
Religie/Christendom | Schilderkunst
|
29 Augustus 2010 | 18:52:33
|
Welkom op Kunst met een boodschap
Op deze site wil ik kunstenaars onder de aandacht brengen die in
hun creatieve uitingen het innerlijk laten zien
van hun geloofs beleven.
Dat kan zijn in het schilderen, beeldhouwen, textiel, mixed
media, kalligrafie enz.
Sommigen willen duidelijk in hun werken van God vertellen,
anderen doen het misschien weer onbewust.
Zelf schilder ik ook en zie het ook als een
Passie en gave van God.
We mogen daarom ook onze talenten gebruiken.
Een droom wordt als een zaadje in je hart gegeven om te bloeien
als een bloem in de wereld.
Dromen die bloeien maken andere mensen blij.
'Het doel van de kunst is niet het uiterlijk weer te geven,
maar het innerlijk....
dat is de echte werkelijkheid'
'De ziel is in beelden, in woorden denkt men'
Als je schilderwerken van mij wilt zien, dan kan dat op Anne Art
Annemieke |
|
|
|
Johannes Wickert
Kunst/Schilderen | Kaligrafie Kunst
|
23 April 2012 | 20:37:08
|
Johannes Wickert (1954)
Religieuze bewogenheid
“Ik kan mij een leven zonder enige vorm van religie niet inbeelden”, vertelt Wickert. Veel van zijn werken zijn sterk religieus geïnspireerd. Zij geven de Bijbelteksten een eigen gelaat, waardoor de christelijke leer op een nieuwe manier kan worden beleefd. “Het geloof heeft naast de theologie en de verkondiging vooral nood aan beelden”, beklemtoont de kunstenaar. Hij brengt thema’s zoals het Onze Vader en het Laatste Avondmaal op een onconventionele manier in beeld, maar ook zijn van eenzaamheid vervulde figuren zijn onderhuids op zoek naar zin en zingeving.
Door het beeld krijgt de geloofsinhoud een eigen gelaat. Hier dienen zich een enorme mogelijkheden aan. De centrale thema’s van de christelijke leer kunnen via de schilderkunst opnieuw worden beleefd
 
In zijn schilderijen kruipt hij in de huid van de door het noodlot getarte personages, die wegkwijnen in onze almaar killer wordende samenleving. Wickert raakt het wezenlijke van het menselijke lijden en tast op een gevoelige wijze de grenzen daarvan af, waarbij de sterk aanwezige religieuze dimensie een begin van antwoord formuleert op de vraag naar de zin van dat alles.
Genadeloos brengt de kunstenaar mensen in beeld die wegkwijnen van angst en eenzaamheid. Hij focust voluit op de duistere kant van de ‘condition humaine’: hun wanhoop en verdriet. Dit zijn geen vrijblijvende plaatjes, maar keiharde analyses tot op het bot die tonen wat mensen beroert, in de war brengt en wanhopig maakt. Mensen zijn bang en houden zoveel mogelijk afstand omdat het spreken over datgene wat hen ten diepste raakt, hen zo kwetsbaar maakt. Naast de diep gewortelde schrik voor een oordeel of een veroordeling, knaagt vooral de confrontatie met het niets – de leegte in henzelf die ze geen plaats kunnen geven. Door de toenemende oppervlakkigheid en de spirituele armoede waarvan onze samenleving tot in haar diepste vezels is doordrongen, kroppen de personages een voor een al dat onuitgesproken leed in zichzelf op. Slechts één enkele keer wordt die pijn en onmacht uitgeschreeuwd. Is het leven wel de moeite waard? Mensen zien letterlijk de dood in de ogen, zoals in Abortus en De stervende.
Maar hoe groot de miserie, waarin de mens – de mensheid – is beland, Johannes Wickert laat ons door zijn diepgravende psychologische analyses, ondersteund door stevig gebalde composities, keer op keer, al is het maar in een glimp, aanvoelen hoezeer mensen verlangen naar menselijk contact, hoezeer ze snakken naar een uitweg. Maar die stap kunnen ze niet (nog niet) doen. De put waarin ze verzeild zijn geraakt, is immers te diep. Hoewel op het eerste gezicht geen plaats lijkt weggelegd voor de keerzijde van de ‘condition humaine’ – de hoop, de liefde en de vreugde – is die onderhuids, in de diepere gelaagdheid van de werken, iedere keer wel voelbaar.
Een medicijn dat de kunstenaar aanreikt, is het samen zingen. Op het doek Het Lied zie je mensen openbloeien. Hun houding en lichaamstaal illustreren de bevrijdende kracht van de samenzang. Bij een eerste aanblik lijkt de aloude gemeenschapsband hersteld, maar ook nu vindt geen oogcontact plaats tussen de zangers.
Want voor de echte heling moeten we naar een dieper niveau, terug naar de roots van ons bestaan: de authentieke religieuze beleving. Via telkens weer onverwachte invalshoeken licht de kunstenaar een tip van de sluier op van de inspirerende rijkdom van de Bijbelse verhalen. Philippus legt met zeven armen het evangelie uit, maar het is niet zeker of de kamerman naast hem dat alles begrijpt. Wickert suggereert het goddelijke door het gebruik van abstracte vormen en symbolen en dompelt zijn oeuvre onder in een zee van zelfgemaakt hemels blauw. Maar ook hij kan dat nauwelijks vatten. De weg naar de hemel is lang, zwaar en lastig, zoals het doek Droom – een synthesewerk van zijn oeuvre – treffend illustreert.
Grote aandacht krijgt de weergave van de voeten. De fascinatie van de kunstenaar daarvoor leidt op Schilder, model, beeld tot de weergave van ‘voetschilderijen’ op de achtergrond. De voet is niet alleen een meesterwerk van mechaniek met zijn 26 knoken, 114 pezen en twintig spieren. Bovendien speelt dat ‘vergeten’ lichaamsdeel een belangrijke rol.
De voeten krijgen ten onrechte nauwelijks enige aandacht. De mens heeft alleen met zijn voeten contact met de aarde en zoals de vingerafdruk is ook de fysionomie van de voet bij ieder mens verschillend. “Het vraagstuk van de voeten intrigeert mij zowel wetenschappelijk als schilderkunstig”, vertelt Wickert. “De manier waarop iemand rechtop staat, weerspiegelt zijn kijk op de wereld en zijn wijze van stappen, verraadt het soort activiteiten dat hij uitvoert.” In tegenstelling tot de attitudes van het bovenlichaam van de mens, die grotendeels worden bepaald door sociale normen en codes, geven de onderste ledematen op een authentieke manier uitdrukking aan wat innerlijk in ieder van ons leeft.
De voeten geven op een authentieke manier uitdrukking aan de psychische toestand of de zielstoestand van de mens. Met die visie treedt de kunstenaar in de sporen van de 17de-eeuwse filosoof d’Artis. Die legde in 1619 de basis van de ‘voetenleer’ met zijn in het Latijn gepubliceerde boek Pedis Admiranda. D’Artis noemde de voeten “de zetel van de ziel” en hij is ervan overtuigd dat God niet van bovenaf, maar vanuit de aarde naar de mens kijkt.
De chronologie is in het werk van Johannes Wickert van geen belang. Geen enkel werk is gedateerd. “Kunst is immers tijdloos”, vertelt de kunstenaar.
Voor Johannes Wickert is alleen het werk van belang, niet diegene die het heeft gemaakt. Vandaar dat hij ieder werk signeert: niet met zijn eigen naam, maar met een vissymbool. Hij wil het merkteken van ‘onbekende meester’ achterlaten, want in vroegere eeuwen werd geen enkel schilderij gesigneerd.
De vis of ’ἰχθύς’ of ’ichthýs’ (een afkorting van de Griekse woorden Jezus Christus) – die tevens een korte geloofsbelijdenis inhoudt ’ Ιησούς Χριστός Θεού Υιός Σωτήρ[ας’ – was het symbool van de eerste christenen toen die nog werden vervolgd.
een monografie over Johannes Wickert schreef.
|
|
|
|
André Bikker
Kunst | Schilderkunst
|
22 April 2012 | 14:47:55
|
André Bikker is Grafisch kunstenaar.
Zijn Levensmotto: Heb je naasten lief als jezelf.
Doel: Communiceren via beelden.
Binnenste buiten. Worstelen met materiaal en emotie.
Dat zijn de elementen die André in beweging zetten.
Zijn bronnen zijn uit een lopend.
Het leven van Christus, de schepping en kunstenaars als Rembrand, Escher en Willink.
André zijn wortels als grafische-vormgever verbinden al deze elementen. Het resultaat daarvan laat hij graag zien via internet.
Nieuw schilderwerk van André
2 kanten van een relatie
Wat is dat toch, als angst ons in zijn klauwen heeft? Onze rug lijkt te verstenen. Weerstand soms tot het weerzinwekkende. Opgesloten in onze eigen gevoelens. Wie breekt hier door heen? Ooit ben jij uit de klei getrokken om één te zijn. Sloop je ego. Buig je trots. Jaag de angst naar de hel. Draai je om. Ik heb je nodig, Koningskind!
De wereld schreeuwt om jou. Jij bent niet je angst. Snij dieper en zie dat onder het ijs de liefde stroomt. Welkom thuis in het bad van de vriendschap.
|
|
|
|
Fenna Moehn-Hummel
Kunst/Schilderen | Schilderkunst
|
11 Februari 2012 | 18:11:05
|
Fenna Moehn-Hummel
Doetinchem
Fenna Moehn (1968) is een autodidacte kunstenares.
De schilderijen van Fenna Moehn vertellen wat haar boeit, hoe zij kijkt en wat het met haar doet maar kan door de ogen van u als kijker een andere wending nemen. De grootste uitdaging ligt voor Fenna altijd daar, om haar gedachten op het doek te verbeelden in een schilderij dat de kijker beroert.
Veel van haar schilderijen zijn geïnspireerd vanuit het leven met God en de Bijbel. Ze zijn niet slechts een plaatje bij een verhaal of tekst maar vertellen wat haar hart raakt. Voor Fenna is ieder schilderij naast het zoeken naar technisch goede weergave, een proces dat gepaard gaat met verschillende emoties.
Wat Jezus Christus voor ons deed is zo waardevol en tegelijkertijd zo onbegrijpelijk dat zij het niet ten volle kan bevatten. Hij heeft haar leven veranderd en dat deelt zij graag met anderen !
Fenna ziet haar talent als gave van God en wil het graag op die manier gebruiken.
Haar eerste schilderij maakte zij in 2005. Daarvoor tekende ze wel regelmatig, maar (her)ontdekte toen hoe leuk het is om te schilderen. Ze werkt vaak met acryl op doek, maar ook met pastel op papier.
|
|
|
|
Sol Opku
Religie/Christendom | Beeldende Kunst
|
27 April 2011 | 15:09:44
|
Exodus 31:3-5
Ik heb hem uitzonderlijke talenten geschonken, wijsheid, vakmanschap en inzicht op allerlei gebied: hij kan ontwerpen maken en ze in goud, zilver, koper en brons uitvoeren, hij kan stenen snijden en zetten en hout bewerken en hij beheerst ook allerlei andere vaardigheden.
Salomo Okpurukhre (Sol Okpu) is kunstenaar als schilder, beeldhouwer, computer graficus en tentoonstellingsorganisator. Geboren in Lagos, Nigeria.
Salomo is gehuwd met een Oostenrijkse, zij wonen en werken in Waidhofen / Ybbs in Neder-Oostenrijk.
Samen met zijn vrouw Sabine organiseert hij tentoonstellingen met vele internationale en regionale gelovige kunstenaars.
Sal:
Kunst is de uitstorting van de goddelijke gaven van inspirerende creativiteit van de Schepper in Zijn schepping voor de toepassing van aanbidding, expressie, communicatie, informatie en schoonheid om onze wereld te verrijken.
Visie
Hun visie is om te zien dat alle creatieve en artistieke capaciteiten wordt gebruikt om de Schepper te verheerlijken.
Met behulp van werken van gelovige Christen kunstenaars als evangelisatie instrument in het leiden van mensen tot God.
En invloed te hebben op cultuur en voor de maatschappij in een spirituele manier.
Missie
Om glorie te geven aan de Schepper met alle creatieve en artistieke vaardigheden.
Om uit te reiken aan de naties van de wereld met het evangelie door middel van kunst.
Ter bevordering van gelovige christen kunstenaars en hun werken.
Te organiseren christelijke kunst tentoonstellingen en kunst evenementen.
Om te buigen de focus in de kunst naar de wortel van de herkomst.
Om te werken aan profetische kunst.
Ter ondersteuning van Gods werk, van de zegeningen die uitmonden in deze bediening.
Om te helpen de behoeftigen met geestelijke en materiële voorzieningen.
|
|
|
|
Daniël Tavenier
Kunst/Schilderen | Schilderkunst
|
11 Januari 2011 | 21:22:57
|
‘Christelijke kunst wordt in toenemende mate serieus genomen. Godsdienst herovert zijn plek onder de mensen. De samenleving verandert en de kunst
zal mee veranderen’
Daniël Tavenier
Daniël: ‘Met mijn kunst wil ik de harten raken van mensen en de beschouwer van mijn kunst in vervoering brengen door pure schoonheid.
Tavenier studeerde aan de Koninklijke Academie voor Beeldende Kunsten in Den Haag. Hij is al ruim twintig jaar als beeldend kunstenaar actief. Hij exposeert regelmatig zowel schilderijen als grafiek, en geeft daarnaast schilderlessen en workshops in zijn atelier te Noordwijk.
De laatste jaren heeft hij zich verdiept in het schilderen van iconen, wat zowel zijn stijl als materiaalkeuze heeft beïnvloed. Daar waar zijn stijl figuratiever en verfijnder is geworden, heeft deze niet ingeboet aan expressie en bezieling. Het schilderen met eitemperaverf, waarbij de verf wordt gemaakt met eigeel en pigmenten, heeft hij intensief onderzocht en uitgebouwd.
Een inspirerend en verassend sprookjesverhaal voor volwassenen. Dat is het nieuwe boek De Ongeziene Dag geschreven door Janna Beek, met schilderkunst van Daniel Tavenier.
Bij het maken van de 30 schilderijen voor het boek heeft hij voor deze verf en schildertechniek gekozen vanwege de bijzondere kleurenpracht die daarmee tot stand komt. Het boek De Ongeziene Dag is het eerste illustratieproject van Tavenier.
Daniël prepareert zelf zijn verf en de verschillende ondergronden zijn mede bepalend voor de persoonlijke 'kleur' van zijn werk.
Hij geeft niets om quasi artistieke oppervlakkigheid of het specialisme (en elitarisme!) in de kunst van tegenwoordig.
“Mijn schilderen is altijd biografisch geweest”, legt Daniël uit. “Een schilderij gaat over Jozef, die in het bijbelverhaal in de put terechtkomt. Het is een familiedrama, iets wat verwijst naar wat ik zelf een beetje heb meegemaakt. Ik schilder het, omdat ik er zelf door getroffen ben, niet om het geloof uit te dragen. Het moet er niet te dik bovenop liggen, maar het gaat erom dat je, omdat je gelooft, een goede vader en man probeert te zijn en een goede kunstenaar. Het gaat erom authentiek te zijn in je kunst.”
De combinatie van kunstenaar en gelovige valt Daniël niet altijd mee.
“Als je je geloof echt wilt belijden maar ook kunstenaar bent, kom je echt als eenling te staan.
Ik herken mijn eigen geschiedenis heel goed in het boek Mijn naam is Asjer Lev van de joodse schrijver Chaim Potok.
Het is het verhaal van een streng gelovig joods gezin, waarin de zoon kiest voor het kunstenaarsvak en daarmee steeds verder van de orthodox joodse gemeenschap af komt te staan, met als breekpunt zijn afbeelding van de kruisiging van Jezus.
Hij werd een randfiguur binnen de joodse gemeenschap, terwijl hij binnen de kunstenaarswereld een jood bleef.
Zo voel ik me ook. Ik kom zelf uit een streng protestants gezin en ben daar een randfiguur, terwijl ik binnen de kunstenaarswereld als gelovige word gezien… Het heeft ook wel iets prettigs, omdat je op een gegeven moment niets meer te verliezen hebt en ook meer in contact komt met andersdenkenden. Maar wel met behoud van m’n eigen identiteit, datgene waar ik voor sta.”
„Ik heb iconen altijd gewantrouwd”, bekent Tavenier. „Ik vond ze lelijk en had er een antipathie tegen. Wat dat betreft paste ik in het schema dat eeuwenlang de toon heeft aangegeven: kunstenaars keken neer op het iconenschilderen en de kerk stond huiverig tegenover de kunst.
Door gesprekken met een vriend wilde ik me er toch eens in verdiepen om te ondergaan wat het betekent om je met deze traditionele kunst bezig te houden.”
Die ervaring was voor Tavenier bepaald ontnuchterend. „Bij het icoonschilderen ben je gebonden aan strakke regels, de kunstenaar heeft maar heel weinig vrijheid en de voorstelling laat niets aan de verbeelding over.
Voor een icoon gelden ook heel andere perspectiefwetten. Plat gezegd maakt de icoonschilder naar een bestaand voorbeeld zijn eigen kleurplaat en kleurt die vervolgens zelf in. En hij mag de icoon niet signeren, is slechts een schakeltje in een groter geheel. Tijdens het schilderen kreeg ik het gevoel dat ik nergens meer was, dat ik als het ware oploste. Mijn kunstenaarsego kreeg een flinke deuk.”
Een heilzame ervaring, constateert Tavenier achteraf. „We leven in een tijd dat kunstenaars volkomen vrij en volstrekt individualistisch geacht worden te zijn, met een heel eigen kijk op de dingen. Vooral in het benadrukken van het individuele zijn we doorgeslagen. Wat hébben we een ego, wat gáán we prat op onze persoonlijkheid. Daardoor koesteren we een diep geworteld wantrouwen ten opzichte van God en de onzienlijke werkelijkheid. We geloven niet meer in de grote verhalen, in dat wat boven het individuele uitstijgt.
Ik heb tijdens het schilderen van iconen ervaren dat, juist wanneer de mens onbelangrijk wordt, er ruimte komt voor zaken die er wél toe doen. Daarom werk ik uit overtuiging mee aan kerkdiensten waarin kunst een ondersteunende rol speelt. Als kunstenaar ben je dan sterk aan regels gebonden, maar dat ervaar ik niet als een beperking. Mijn werk krijgt er juist een betekenis door die het uittilt boven de alledaagse werkelijkheid. Hetzelfde geldt voor de opdrachten die ik van verschillende kerken krijg. Laten we niet vergeten dat kunst lang geleden tot bloei kon komen dank zij de kerk. Tegelijk was het de kérk die de grenzen aangaf. Met mijn kunst wil ik graag de discussie aangaan over de vraag hoe vrij een kunstenaar kan zijn.”
De tijd is er rijp voor, denkt Tavenier. „Het individualisme is op zijn retour. Steeds minder mensen zijn geïnteresseerd in de persoonlijke notities van kunstenaars als die niet doorleefd zijn en geen deel uitmaken van een groter geheel. De kunstenaar moet zich weer gaan afvragen wat hij communiceert, wie hij met zijn werk dient. En kunst kan alleen communiceren als het niet in zichzelf is opgesloten. Daarom mag kunst niet louter op gevoelens zijn gebaseerd, maar heeft ook het verstand zijn aandeel. En dat aandeel is groter dan ik altijd dacht.”
„Kunst en het leven zijn onlosmakelijk met elkaar verbonden. Kunst komt, als het goed is, vanzelf naar buiten. De kunstenaar moet kunst op een natuurlijke manier laten zijn. Als hij christen is, zal dat zichtbaar worden.
Rembrandt is een mooi voorbeeld. Hij heeft veel bijbelse voorstellingen geschilderd, maar ook zijn taferelen uit het dagelijks leven zijn overgoten met een licht dat de kunstwerken een bovenaardse glans geeft.
Tegelijk schilderde hij de mensen niet mooier dan ze waren, met een eerlijkheid waaraan zijn kunstwerken juist weer hun schoonheid ontlenen.
Christelijke kunst heeft dus alles met mentaliteit te maken. Ik sta daarom huiverig tegenover het gebruik van kunst als evangelisatiemiddel. Die aanpak vind ik enigszins hypocriet omdat het dan niet meer om de kunst gaat. Zowel de maker als de kijker doe je daarmee onrecht.”
„Mijn schilderijen en etsen hebben een gelaagdheid waarin de kijker kan doordringen. Er zit meer in verborgen dan op het eerste gezicht lijkt.
Ik gebruik graag metaforen die te maken hebben met het christelijk geloof: licht, water, bloemen.
In het vierluik ”St man” heb ik een foto van een verweerde grafsteen verwerkt.
Naast en vanuit het kleurloze zwart schilderde ik narcissen in steeds heftiger kleuren die zich ten slotte intensiveren tot een explosie van licht. Je kunt daarin een verwijzing naar de opstanding van Christus zien, en in het verlengde daarvan naar de opstanding van alle gelovigen.
De letters op de grafsteen –alleen ”st” en ”man” zijn leesbaar, waarschijnlijk stond er iets als: hier rust mijn man– kun je interpreteren als ”heilige man”, weer een verwijzing naar Christus.
Kunst gaat vaak over de diepe verlangens van de mens. Met Augustinus probeer ik duidelijk te maken dat ons hart onrustig blijft, tot het rust vindt in God. Ooit zal er een nieuwe werkelijkheid aanbreken.”
Voor meer informatie over Daniël Tavenier KLIK HIER
|
|
|
|
Tony Nwachukwu
Kunst/Schilderen | Schilderkunst
|
11 Januari 2011 | 14:49:07
|
Tony Nwachukwu is op 30 september 1959 geboren in Enugu, een stad in het zuiden van Nigeria.
Tony Nwachukwu behoort tot de Igbo. Dit christelijke volk van 18 miljoen mensen woont voornamelijk in het zuidoosten van Nigeria. Hun verhouding met de twee andere grote bevolkingsgroepen in Nigeria, de Hausa en Yoruba is op zijn minst problematisch te noemen. In 1966 liepen de etnische spanningen zo hoog op dat een heuse pogrom ontstond waarbij tienduizenden Igbo’s het leven lieten. Een jaar later in mei 1967, riepen de Igbo de republiek Biafra uit.
Hij tekent en schilder al van jongs af aan. ‘Ik put mijn inspiratie uit de directe omgeving, uit de dingen en mensen om me heen. Ik was, geloof ik, tien jaar oud toen ik thuis de potten van mijn moeder met afbeeldingen van traditionele maskers begon te beschilderen. Buren en bekenden die bij ons op bezoek kwamen, zagen die potten en vonden mijn schilderingen mooi. Naderhand vroegen ze me om tegen betaling ook hun aardewerk te versieren.’
Op school was hij altijd in de weer met potlood en kwast. Vrolijk merkt hij op dat zijn boeken in de loop van het schooljaar steeds kleuriger werden. ‘Mijn leraren vonden mijn teken- en schilderwerk maar zo-zo. Hoe vaak heb ik niet te horen gekregen: heel aardig Tony maar die tekening voldoet niet aan de gestelde opdracht dus doe je huiswerk maar opnieuw. Ook zijn moeder was weinig gelukkig met zijn artistieke activiteiten. Zij associeerde, en niet als enige, kunstzinnigheid met armoede en onwetendheid. In Nigeria wordt het kunstenaarschap gezien als een beroep voor mensen die niet op een andere manier hun brood kunnen verdienen.
Nadat ik het toelatingsexamen voor de universiteit had gehaald, is een docent met mijn moeder gaan praten. Hij heeft haar na een aantal langdurige gesprekken ervan kunnen overtuigen dat de kunsten geen enclave vormen voor sloebers. En dat er voor een afgestudeerd kunstwetenschapper of kunstenaar voldoende kansen liggen om zijn of haar brood te verdienen.’
Tony Nwachukwu komt uit een christelijke familie maar in zijn studententijd kwam hij steeds verder van het geloof af te staan. Totdat hij kunstgeschiedenis ging doceren. ‘Ik gaf les aan een universiteit buiten mijn geboortestreek. Toen zag ik mensen dingen doen die ik eerder voor onmogelijk had gehouden. Ze doorboorden zichzelf met puntige objecten en haalden die er vervolgens uit zonder te bloeden.
Die onbegrijpelijke gebeurtenissen maakten me rusteloos. Was er dan toch iets buiten de zichtbare wereld? Zo ja, wat dan? Ik ging zoeken naar een verklaring.
En die heb ik gevonden in het bewustzijn dat de mens in relatie staat tot een hogere werkelijkheid dan de materiële. Sindsdien leeft Jezus weer voor mij. Met mijn schilderijen en sculpturen getuig ik van mijn in feite hernieuwde spiritualiteit.’
Ik heb even getwijfeld maar ik heb de stap gewaagd naar het zelfstandig kunstenaarschap.’ Hij vestigde zich in Owerri. In deze plaats, in het hart van Igboland, opende hij tevens een galerie.
In zijn kunst onderzoekt Tony Nwachukwu de westerse invloeden in Afrika vanuit zijn eigen identiteit. ‘Op de universiteit kwam ik tot de ontdekking dat begrip van de kunsten vooronderstelt dat je jezelf kent en waardeert. Alleen dan kun je werkelijk begrijpen waar kunst over gaat.
Milieu en samenleving zijn twee thema’s die in Tony Nwachukwu’s werk voortdurend aan de orde komen. Zo heeft hij enkele jaren geleden een hongerdoek gemaakt dat in Nederland door Vastenaktie is verspreid met als thema Behoud de Schepping opdat anderen kunnen Leven.
Klimaatverandering is dus het thema. Als mensen zijn we verantwoordelijk voor de schepping die God aan ons heeft toevertrouwd. De Hongerdoek van 2009 wil daarbij helpen. Op de hongerdoek zijn drie taferelen te zien: Links zien we een duistere bijna apokalyptische scène. De aarde is levenloos geworden, smerig; de vegetatie is vernield, de lucht verpest. Een jongetje drijft op een olievat (!) in alles met zich mee sleurend water. De kunstenaar schilderde zijn eigen zoontje. Hij kijkt ons aan, smekend om hulp. Het is één minuut voor twaalf!
Daarboven is Gods scheppende hand te zien, zoals ook door Michelangelo in de Sixtijnse Kapel geschilderd. God heeft de aarde geschapen met alles wat er op is en aan de mens ter bewaring gegeven. God zag dat het goed was. Zo staat in de Heilige Schrift, gesymboliseerd in de boekrol. Uit de chaos schept God orde: licht en donker, aarde en lucht, land en water. De levende wezens, ieder naar zijn soort. De mens kreeg de opdracht er voor te zorgen. Gods geest, in de vorm van de duif, waakt daarover en ziet de mensheid, rechtsonder.
In het midden is een licht te zien, een paaskaars met de alfa en de omega, het paaslicht van Christus. Als we goed kijken zien we alle continenten vertegenwoordigd, ook jong en oud. Alle figuren hebben iets in de hand dat met de zeven scheppingdagen correspondeert, maar tegelijk ook wordt bedreigd. Een schaal met water, een korenaar, olie in de lamp, een vogel, bloemen, een geitje, de mensen zelf.De boodschap is klip en klaar: we hebben de opdracht zorg te dragen voor planten, dieren en de mensen, voor heel Gods schepping. Met name het kleine en het zwakke heeft daarbij onze aandacht nodig.
Er is meer te lezen en zien over Tony Nwachukwu op de site van Missie Zendingskalender 2011. Ook voor uitleg bij de schilderijen; KLIK HIER |
|
|
|
Jyoti Sahi
Kunst/Schilderen | Schilderkunst
|
11 Januari 2011 | 12:32:04
|
De Missie-Zendingskalender voor het jaar 2010 had als thema Dialoog met het penseel. Dit thema is uitgewerkt door de uit India afkomstige christelijke schilder Jyoti Sahi.
Jyoti Sahi is een kind van een Indiase vader, een hindoe, en een Britse christelijke moeder. Hij kreeg zijn opleiding tot schilder in Londen. Hij ontmoette de benedictijner monnik Bede Griffith wiens levensstijl grote indruk op hem maakte. Hij heeft lange tijd gedacht om in te treden in Bede Griffith’s Hindoe-Christelijke klooster.
Na zijn studie keerde hij terug naar India. Daar begon hij met het geven van schilderles.
Jyoti Sahi stichtte samen met zijn vrouw een hindoeïstisch-christelijk kunst-klooster (ashram), waar jonge kunstenaars zich gezamenlijk kunnen bekwamen in de vertaling van het evangelie via de kunst.
Sahi heeft naast zijn beeldende werk ook bekendheid gekregen door zijn theologische en filosofische artikelen over onder andere christendom, (Aziatische) kunst, en de rol van de kunstenaar in relatie tot het christendom.
Geloof en kunst zijn bij Jyoti Sahi nauw met elkaar verbonden. In zijn schilderijen mengt hij westerse schildersstijlen met oosterse en westerse religieuze symboliek. Zijn schilderijen tonen een nieuwe, vaak zeer verrassende en originele christelijke beeldtaal. Hij hoopt zo een bijdrage te kunnen leveren aan de dialoog tussen hindoeïsme en christendom.
Met zijn kunst wil Jyoti Sahi de interreligieuze dialoog stimuleren. Hij gebruikt hiervoor religieuze symbolen uit diverse religies. Of deze symbolen nu uit het hindoeïsme, boeddhisme of christendom komen, zij zijn voor Jyoti Sahi allen uitingen van de Geest.
Hij focust met zijn werk op de overeenkomsten tussen de religies, een belangrijk geluid in een land waar juist de verschillen steeds scherper worden aangezet en waar de strijd tussen de religieuze gemeenschappen nog regelmatig oplaait.
In het artikel ‘The Artist’s Vocation’, omschrijft Jyoti Sahi kunst als een sacrament, een symbolische gift die verwijst naar het goddelijke.
Goede kunst is volgens Jyoti Sahi niet slechts de uiting van persoonlijk talent.
Kunst is een offer van de kunstenaar namens de gemeente, opgedragen aan het leven. De kunstenaar vormt, naar zijn idee, de intermediair tussen God en de gemeenschap.
Het werk van Sahi bestaat uit een mix van westerse schildertechniek en oosterse religieuze symboliek.
Sahi's veelzijdige kunst bestaat uit schilderijen, houtsneden, batik, glas-in-lood-ramen, ontwerpen voor hekwerk en liturgisch meubilair.
India kent het zogenoemde kastenstelsel. Meer dan 15% van de Indiase bevolking bestaat uit "dalits", ofwel kastenlozen. Ongeveer 150 miljoen dalits worden sociaal uitgesloten, wonen veelal op het platteland, in diepe armoede.
Christelijke dalits zien Jezus Christus als bevrijder, want Jezus bekommerde zich tijdens zijn leven & werken om de machteloze mensen die in Zijn tijd werden buitengesloten. In het werk van Jyoti Sahi zien we dat motief vaak terug.
Sahi schildert Jezus vaak met een mandala, een geometrisch patroon waarvan de vorm de aandacht op het midden richt. Jezus in het midden. Jezus als leraar en als bevrijder. Jezus die licht aan de wereld schenkt.
|
|
|
|
Krijnie Ederveen
Kunst/Schilderen | Schilderkunst
|
17 November 2010 | 11:59:32
|
Krijnie kiest haar onderwerpen in de relationele sfeer. Ze hanteert bijbelse normen daarbij. Deze thema’s worden realistisch/ symbolisch verwerkt. Haar onderwerpen zijn o.a. sabbat, vrouwen uit de bijbel en de achtste dag.
Ze begon met tekenen en schilderen in de zestiger jaren en volgde cursussen fotografie, batikken, aquarelleren en werken met olieverf. Met lessen van particulieren en aan instellingen voor Kunstzinnige Vorming in Amersfoort en Nijmegen ontwikkelde ze haar talent. Haar werk was te zien op veel plaatsen in Nederland. Momenteel werkt ze voornamelijk in acryl en past ze ook gemengde technieken toe.
"De ziel is in beelden; in woorden dénkt men" zegt Jellema, één van onze hedendaagse dichters.
Deze uitspraak zou ook betrekking kunnen hebben op het werk van Krijnie Ederveen,'
Wat geschilderd wordt is een uitdrukking van innerlijke gevoelens. Een avontuur dat risico's in zich heeft, wanneer je de eigen grenzen wilt verleggen; vooral als het beeld niet duidelijk zichtbaar aansluit bij een nog bestaand gedachtegoed. Krijnie Ederveen streeft ernaar om in het weergeven van beelden de beschouwer nieuwe gezichtspunten te laten ontdekken.
Heel belangrijk in haar werk is het leggen van verbanden tussen datgene wat er vandaag via de media op ons afkomt en de wortels van het christelijk geloof, geopenbaard in het Oude- en Nieuwe Testament. Een oorspronkelijk standpunt, waarbij nieuwe zienswijzen zichtbaar worden, geënt op 'oude' Waarheid.
De Bijbel gaf haar de eerste aan zet om iets anders te schilderen dan bloemen en landschappen. Krijnie: "Ik dacht dat het goed zou zijn om dat wat me in de Bijbel raakt, op papier of linnen te zet ten, zodat een ander misschien ook geraakt wordt." En zo begon ze met een serie over de sabbat. "Ja, hoe gaat zoiets eigenlijk? Ik vroeg me op een gegeven moment af waarom wij de sabbat eigenlijk niet vieren, maar de zondag. Dan duik ik helemaal in zo'n onderwerp om antwoord te krijgen en dat heeft dan als resultaat een schilde rij waarop de hemel en de aarde zijn afgebeeld met daartussen de zes dagen en de rustdag. Daarna kwam er nog een twaalftal werken tot stand over dit onderwerp."
Vijf jaar geleden werd Krijnie geboeid door de vrouwen uit de Bijbel. "Als het gaat om de ontwik keling van de vrouw in onze tijd zijn er verschillende meningen tussen kerk en politiek. Voor mij is de Bijbel richtinggevend bij mijn standpuntbepaling. Het lag daarom voor mij voor de hand om ook een vrouwenserie te maken. Het heeft te maken met de tijd waarin ik opgegroeid ben. In de jaren zes tig demonstreerden feministische vrouwen met de leus 'baas in eigen buik'. Ook zag ik hoe veel vrouwen die iets naar voren wilden brengen, de mond werd gesnoerd.
Ze moesten doen wat er van hen verwacht werd en vooral geen initiatief tonen. Zo mocht mijn moeder wel zelfstandig al wat stappen zetten, maar mijn oma moest nog precies doen wat mijn opa zei. Ik ging mezelf afvragen wat de positie van de vrouw is en hoe God het eigen lijk gewild heeft." Krijnie is niet alleen gaan schilderen, maar ze wil ook de verhalen van die vrouwen vertellen. "Als mensen mijn werk zien, hoop ik dat ze de toelichting lezen. Ik wil de positie van de vrouw uit de Bijbelverhalen onder de aandacht te brengen."
Een preek van de dominee, een paar zinnen in haar Bijbels dag boekje of een artikel in de krant. Inspiratie voor nieuw werk komt bij schilderes Krijnie van heel ver schillende kanten. In haar boerderijwoning in het Gelderse Epe laat ze in haar atelier het werk zien waar ze net de laatste hand aan heeft gelegd. Op een fel blauw doek is een vrouw afgebeeld die met gebogen hoofd op een kist zit. "De dominee preekte over de doos van geluk die wij willen vasthouden door erop te gaan zitten", legt Krijnie uit. En diezelfde week nog vroeg ze haar zus om voor haar te poseren om zo het gesproken woord op linnen te kunnen afbeelden.
Voor meer uitleg over het schilderwerk van Krijnie Ederveen KLIK HIER
|
|
|
|
He Qi
Religie/Christendom | Schilderkunst
|
02 Oktober 2010 | 16:46:04
|
He QI is misschien wel China's meest internationaal gewilde hedendaagse christelijke kunstenaar. Voorheen hoogleraar aan Nanjing Union Theological Seminary en nu een kunstenaar in de Verenigde Staten.
Hij is verbonden aan de artistic creation van de moderne Chinese Christelijke Kunst sinds 1983. In 1978 werd de Aziatische Christian Art Association opgericht om de beeldende kunst in de Aziatische kerken te stimuleren.
Als een jonge man ontsnapte hij aan harde arbeid door het schilderen van foto's van voorzitter Mao Zedong. Gedurende deze jaren heeft hij eenmaal een kopie van de Renaissance kunstenaar Raphael's Madonna en kind gevonden in een tijdschrift, en was zo ontroerd door, dat hij nachts kopieën er van begon te schilderen.
Het was het eerste christelijke afbeelding dat hij gezien heeft. He Qi hoopt het "buitenlandse beeld" van het christendom in China te helpen veranderen met behulp van een artistieke taal, en tegelijkertijd, als aanvulling van de Chinese kunst op de manier waarop de Boeddhistische kunst het deed in de oudheid.
Dr. Hij Qi was de eerste van het Chinese vasteland die de doctoraatstitel wist te verdienen in de religieuze kunst na de Culturele Revolutie. Hij schreef zijn proefschrift tijdens zijn studie in Hamburg Art Institute in Duitsland, waar hij ook in staat was om onderzoek te doen in de middeleeuwse kunst.
In zijn werk, heeft He Qi Chinese folk gewoonte en traditionele Chinese childertechnieken vermengd met de westerse kunst van het Midden-en Moderne Middeleeuwen, en heeft een artistieke stijl van kleur-op-papier schilderen.
In sommige schilderijen lopen zwarte lijnen. Gecombineerd met de diepe licht overgoten kleuren, deze techniek geeft een gebrandschilderd glas-in-lood- effect een verwijzing naar de middeleeuwse kunst die hij zo bewondert. Zijn werk is divers.
Naast zijn schilderijen, heeft hij houtgravures gemaakt, vette zwarte lijnen op een enkel kleurige achtergrond, met een grimmige, bijna primitief voelen. Hij heeft nauw samengewerkt met wevers van de Tujia minderheid, de ontwerpen zijn uitgevoerd in hun traditionele wandtapijten.
He Qi is nu bezig met een ambitieus project: een geïllustreerde Bijbel.
|
|
|
|
Wonder Boven Wonder
Religie/Christendom | Musea/Exposities
|
01 Oktober 2010 | 17:33:53
|
Piet Schopping - Maria met kind
- De barmhartige Samaritaan
Wonder boven Wonder
Outsiderkunst en bijbelverhalen
2 oktober 2010 t/m 30 januari 2011
Het Bijbels Museum presenteert dit najaar de tentoonstelling Wonder boven Wonder – Outsiderkunst en bijbelverhalen. De tentoonstelling laat bijbelverhalen zien door de ogen van tientallen kunstenaars met een verstandelijke beperking.
Het resultaat: bekende verhalen uit het oude en nieuwe testament zijn getransformeerd tot kleurrijke en verrassende schilderijen. Vanuit een onbevangen expressie bieden deze kunstenaars een nieuwe kijk op oude kunst en verhalen – persoonlijk getint en raak getroffen.
Linda Meijer - Het laatste Avondmaal
- De Hel
Wonder boven Wonder toont outsiderkunst van mensen met en verstandelijke beperking van zorgorganisatie Amerpoort. In hun atelier Jans Pakhuys in Amersfoort zijn zij dagelijks aan het werk.
Een half jaar lang vormden voorgelezen verhalen uit de bijbel en beroemde bijbelse voostellingen van grote meesters als Leonardo da Vinci en Rembrandt hun inspiratiebron. De Amerpoort-kunstenaars schiepen een rijk palet aan verfrissende interpretaties van verhalen uit het oude en nieuwe testament in de vorm van intuïtieve, creatieve en krachtige kunst.
Caroline Sterkman - Adam en Eva
Steef Duyst - Toren van Babel
Een selectie van ruim 80 werken is vanaf 2 oktober te zien in bijna alle zalen van het Bijbels Museum. In de tentoonstelling maken bezoekers op bijzondere wijze kennis met de onbekende wereld van mensen met een verstandelijke beperking en hun unieke kijk op bijbelse verhalen.
Verkoop
Alle werken uit de tentoonstelling zijn te koop. De opbrengst komt ten goede aan nieuwe kunst- en culturele projecten van Amerpoort.
Wonder boven Wonder: The making of
De NCRV volgde de groep kunstenaars bij de totstandkoming van de werken. Deze ‘special’ is te zien in de tentoonstelling en op DVD te koop in de museumwinkel.
Klaasje de Graaf - Mozes trekt met zijn volk door de Rode Zee
Om een paar kunstenaars aan het werk te zien in het
Hans de Vries - De verloren zoon
Voor de site van Het Bijbels museum Amsterdam
|
|
|
|
Anneke Kaai
Religie/Christendom | Schilderkunst
|
29 September 2010 | 12:42:10
|
Anneke Kaai heeft haar opleiding genoten aan de Gooise Academie voor Beeldende Kunsten en ze vervolgde haar studie aan de Gerrit Rietveld Academie te Amsterdam.
Al snel blijkt Anneke’s liefde voor het Bijbelse en het abstracte. Schilderde ze eerst nog een vaas met bloemen of een kerk met pilaren, het naturalisme trok haar steeds minder. Beeldt Anneke in haar serie ”Psalmen” nog een zwaluw bij Psalm 84 uit, in haar andere werken is het concrete minder zichtbaar.
Bijna al haar werken zijn geschilderd op plexiglas, in gemengde techniek met olieverf of acryl als basis. Een uitzondering daarop vormen de series over de Schepping en Openbaring, waarvan de eerste serie gedeeltelijk en de laatste serie geheel op zijde is geschilderd.
Schilderen ervaart ze als iets waarbij ze "geleid door de Geest, zoekend bezig is met verf".
Ze vertelt: "Ik voeg kleuren toe, ik poets weg. Tot het beeld de bedoelde emotie weergeeft." "Ik wil daarmee niet zeggen dat elke toets op het doek geleid is door de Geest. Ik doel op de gedrevenheid die ik voel terwijl ik bezig ben.
In mijn stille tijd leg ik mijn bezigheden aan God voor - ook mijn schilderwerk. Mijn geloof voedt mijn werk en mijn werk voedt mijn geloof. Bijbelwoorden weergeven in beelden is een proces. Ik vind het niet makkelijk maar wel zeer boeiend om iets te laten zien van wat er binnen in mij leeft."
Zij verbeeldt in haar schilderwerken haar emoties die ontstaan zijn naar aanleiding van gedeelten uit de Bijbel of aanverwante thema's. Zij weet zich hierin afhankelijk van God en geleid door de Geest.
Anneke Kaai wil de oude relatie tussen kerk en kunst herstellen. Vroeger werd kunst in de kerken aangebracht om de mensen die niet konden lezen de bijbelverhalen te leren. In de huidige beeldcultuur kan kunst de mens bepalen bij de hogere waarden in het leven. Kunst opent gesprekken, zet de mens in beweging, troost, bemoedigt en kan de relatie tot God en Christus doen ontvlammen of versterken.
De eerste serie die zij vervaardigde omvat schilderijen over de Schepping. Vervolgens maakte zij series over het Bijbelboek Openbaring. Zij verbeeldde in deze serie schilderijen, de visioenen die God aan de apostel Johannes op Patmos heeft getoond. Deze serie, samen met de portrettenreeks van ‘Vrouwen uit de Bijbel’ vormt een uitzonderingspositie in het symbolisch - abstracte werk van de kunstenares. De serie ‘Openbaring’ is visionair - figuratief en is met olieverf op zijde geschilderd.
Een serie over de Tien geboden over de Apostolische Geloofsbelijdenis, het Credo genaamd, over de Psalmen. De Psalmen inspireren. In de Psalmen komen bijna alle menselijke emoties aan bod: liefde, woede, verdriet.
Een serie over bekende Bijbelwoorden als 'genade', 'verlossing' en 'heilig', en over Relaties tot God. Anneke Kaai heeft 4 boeken uitgebracht met haar werken.Haar recente boek is Iesjah.
In het jaar 2007 heeft Anneke het eerste deel van de serie ‘Vrouwen uit de Bijbel’ in de Joriskerk in Amersfoort geëxposeerd. Daarna besloot zij de serie uit te breiden met ruim 12 portretten. Zodoende omvat deze serie nu 30 werken. In deze portretserie worden 30 bijzondere bijbelse vrouwen voor het voetlicht gebracht.
Anneke Kaai verdiept zich in de gevoelens van ‘Iesjah’ – Hebreeuws voor ‘vrouw’ – met een nieuwe, expressieve stijl van schilderen. Anneke Kaai kruipt in de huid van vrouwen als Hanna, Orpa en Izebel. Ze weet het innerlijke leven van elke afzonderlijke vrouw op een boeiende en originele manier tot uitdrukking te brengen. Elk portret gaat vergezeld van een korte schets van de bijbelse context. Zo brengt Anneke Kaai deze bijbelse personages opnieuw tot leven voor de mensen van nu.
Momenteel werkt zij aan een nieuwe serie 'Gebeden uit de Bijbel'. Om deze serie compleet te maken heeft zij nog een jaar nodig. Anneke hoopt dus volgend jaar deze reeks kunstwerken in zijn geheel te exposeren.
|
|
|
|
Jackie Howard
Religie/Christendom | Textiel Kunst
|
28 September 2010 | 11:54:55
|
Textielkunst is een brede term voor diverse manieren van creatief communiceren met stoffen. Jackie Howard’s werk bestaat uit zowel realistische als abstracte vormen en kleuren, waarbij zij probeert te schilderen met diverse materialen.
Jackie Howard haar werk is geworteld in de rijkdom van de natuur en het leven in de geest. Het is haar uiting van dank voor het fantastische geschenk dat leven heet. In haar doeken reflecteert zij de liefde, passie en veelkleurigheid die zij in de schepping ziet.
De liefde voor stoffen erfde Jackie van haar moeder; van jongs af aan kroop ze achter de naaimachine om haar eigen geborduurde jeans te ontwerpen. Vroege herinneringen voeren terug naar ouderwetse winkels met hoog opgetaste rollen stof, een paradijs waar kleurige dromen als vanzelf ontstonden.
Via expressieworkshops met dans en muziek (een andere liefde) ontstond atelier Narnia, voor danskleding, vaandels en banieren.
Langzaam kwam het verlangen dieper te gaan en nieuwe technieken te ontwikkelen. Zo werden rond 2003 haar eerste vrije werken geboren: 'Trees', textiele schilderijen van bomen.
De seizoenen vormen een rode draad. Door verschillende technieken te combineren zoals acrylverf, manipulatie van nonwovens en machinaal en handmatig borduren, ontstaat een nieuwe structuur, die organisch aandoet. Pakkende structuren door laagjes stof en verf, die gedeeltelijk weggebrand worden, waarna doorkijkjes ontstaan naar diepere lagen.
Een verhaal zonder woorden, waarbij meer te zien is dan je op het eerste gezicht zou denken. Daarbij heeft zij een voorliefde voor dramatische, warme kleuren.
De natuur is Jackie’s grootste leermeester: een onuitputtelijke bron van kleur, licht en structuur.
|
|
|
|
Caroline van de Vate
Religie/Christendom | Schilderkunst
|
25 September 2010 | 22:24:32
|
Caroline is autodidact en heeft lessen bij verschillende kunstenaars gevolgd. Zij werkt figuratief met een impressionistische penseelstreek. Haar werk roept emoties op bij de beschouwer.
De schilderijen ontstaan uit verwondering over Gods schepping en zijn diepe liefde voor ieder mens. Tegelijkertijd inspireren alle emoties van het leven haar om te schilderen en ook de moeite en zorg die Caroline in de mens herkent, zijn onderwerpen die haar inspireren om te schilderen.
Altijd is er het Licht, aanwezig in het leven, aanwezig in de schilderijen.
Zij werkt met acryl en olieverf op linnen.
Hij is verbonden aan de artistic creation van de moderne Chinese Christelijke Kunst sinds 1983. In 1978 werd de Aziatische Christian Art Association opgericht om de beeldende kunst in de Aziatische kerken te stimuleren.
Antonio Poioumen schrijft over Caroline het volgende: Niet een van de zo vele maar een van de betere in het maken van kunst. Kunst maken vanuit het hart, vanuit de beleving , vanuit wie je bent, hoe je voelt, proeft. Uit verwondering met eer voor de Schepper.
Caroline ten volle uit, dat is wat zij maakt, wat zij doet. Licht brengen. De emotie laten zien. De toeschouwer wordt gepakt, kan niet om haar werk heen, of het nu figuratief is of soms wat meer impressionistisch. Caroline communiceert op een bijzondere manier met de mens via het doek. Vooral de laatste jaren heeft zij een sterke ontwikkeling doorgemaakt.
Haar schilderijen worden steeds sterker, krachtiger. Ook haar kleurgebruik is bijzonder te noemen. Daar waar veel kunstenaars een enorm palet nodig hebben kan Caroline met een eenvoudig palet en een hoge kwaliteit acryl of olieverf een prachtig resultaat bereiken.
Caroline van de Vate is ook als gast geweest in het EO radioprogramma 'De Verandering'. Om te luisteren KLIK HIER
Wandelend in Zijn Licht
Een boekje dat ontstaan is uit de samenwerking van twee vrouwen, die ervaren dat ze door God zijn samengebracht. Wat de één schildert met penseel, wordt door de ander weergegeven met de pen.
Rita Klapwijk werd zo geraakt door een schilderij van Caroline van de Vate , dat ze haar gevoel in dichtvorm verwoordde en aan Caroline stuurde. Van het een kwam het ander; er ontstond een samenwerking tussen de twee vrouwen waar deze bundel uit voortvloeide.
Voor de site van Caroline van de Vate KLIK HIER
|
|
|
|
Henriëtte Alexander
Religie/Christendom | Beeldende Kunst
|
25 September 2010 | 17:04:44
|
Beeldend bezig zijn is voor Henriëtte Alexander een levensbehoefte. Expressie d.m.v. beeldtaal kan meer zeggen dan 1000 woorden!
Met haar schilderijen, sculpturen en digiprints hoopt ze meer te kunnen zeggen dan het afbeelden van de zichtbare wereld. Hiertoe stileert ze haar vormentaal, probeert ze door te dringen tot de essentie door accenten te leggen en al het overtollige weg te laten. Hiermee streeft zij naar de kracht van de gestolde emotie.
Henriëtte wisselt graag af van technieken als schilderen, boetseren, digitale vormgeving om 2- of 3 dimensionaal expressie aan haar gedachten en emoties te geven.
Technieken die ze gebruikt zijn: Aquarel, acryl, mixed media, beelden in keramiek en brons en digital art.
De thematiek ligt vaak binnen het gebied van interactie tussen mensen en de zoektocht naar innerlijke vrede en bescherming.
Door zoveel mogelijk weg te laten, styleren, abstraheren wil ze tot grotere zeggingskracht komen in haar werk.
De kracht van haar beelden komt tot uitdrukking in elementaire, vereenvoudigde beeldtaal. Er is geen spoor van naturalisme in haar werk te bekennen. Alle anatomische details van het menselijk lichaam worden opgeofferd aan een expressief doorleefde, sterk vereenvoudigde robuuste vormgeving, die de afwezigheid van de anatomische precisie volledig compenseert.
Zij gebruikt het lichaam om daarmee sterke emoties en hevige bewogenheid naar buiten te brengen. Door deze werkwijze zijn haar sculpturen direct toegankelijk, maken indruk en blijven ontroeren. Zelf noemt ze de beelden wel haar “poldermodellen”.
Henriëtte werkt aan ook mee aan de Stichting Art for All. Een stichting die zich inzet voor kinderen in de wereld, die getroffen zijn door oorlog, armoede, ziekte en allerlei vormen van geweld.
Met kleur, kwast, hout, zaag en nog een heleboel meer reizen de kunstenaars naar hen toe om ze de mogelijkheid te geven om zelf kunst te maken.
Voor de site van Henriëtte Alexander KLIK HIER
|
|
|
|
Jannie Slingerland
Religie/Christendom | Beeldende Kunst
|
23 September 2010 | 21:02:30
|
Vroeger was Jannie Slingerland verpleegkundige in de zorg voor mensen met een verstandelijke handicap en in de psychiatrie. Tijdens de opleidingen heeft zij kennis gemaakt met verschillende activiteiten om die later met de cliënten te gaan doen. Een van de activiteiten was werken met klei.
Toen zij een dochter ontvingen met meervoudige handicaps heeft Jannie klei gekocht met het idee: "Wat goed is voor mensen in de psychiatrie is ook goed voor mij", want er kwam een tijd van verwerken aan.Die tijd van verwerken ging gepaard met vele vragen naar onze Schepper: "God, dat meisje van ons, waarom"?
Met de klei hebben zij beeldend verwerkt en ondanks teleurstellingen wisten ze: "Zonder onze Schepper erbij lukt het ons niet. Wij willen dat Hij erbij is als wij verdriet hebben maar ook als wij blij zijn".
Geloof betekend voor Jannie: "Hij, de Schepper van hemel en aarde is erbij omdat ik gevraagd heb of Hij erbij wil zijn. En gelukkig heeft Hij ja gezegd en dat voelt als thuis komen.
Zij heeft een tiental jaren les gehad van een kunstenaar uit Stolwijk om daarna met de verworven kennis verder te gaan.
De beelden zijn gemaakt van witte grove chamotte klei. De klei komt uit Duitsland en er is voor deze klei gekozen vanwege de kleur. Ook maakt zij beelden van brons.
De beelden laten een stukje hoop, geloof en liefde zien.
Voor de site van Jannie Slingerland KLIK HIER
|
|
|
|
Kees Aalbers
Religie/Christendom | Schilderkunst
|
20 September 2010 | 12:15:30
|
Geboren in 1952 te Amsterdam. Hij heeft gestudeerd aan de Rietveld academie, gebonden-, vrije kunsten en fotografie. In 2002 heeft hij gekozen om full time van de kunst te willen gaan leven.
De schilderkunst van Kees Aalbers kan getypeerd worden als Impressionistisch met hier en daar Surrealistische trekken.
Maar, kennelijk met evenveel gemak wordt een totaal andere techniek toegepast en ontstaan schilderingen als ‘Geloof, Hoop en Liefde’, ‘De geestelijke wapenrusting’ en ‘De Schepping’.
Grote schilderijen van bloemen. Door de sterke uitvergroting, één vierkante meter en meer, worden de bloemen haast abstract. In het aquarelleren houdt hij zich ineens aan alle voorgeschreven wetten van de schilderkunst en wordt zeer naar de natuur geschilderd.
Combinaties van verschillende technieken worden ook veelvuldig toegepast. Zijn kleurgebruik is in de latere schilderijen duidelijk helderder dan in zijn oudere werk.
Christelijke- / Bijbelse kunst moet iets te vertellen hebben volgens Kees Aalbers, er moet een boodschap in zitten. Een zichtbare boodschap, een begrijpelijke boodschap. Als het ware spreekt elk schilderij de kijker apart aan, maar zullen uiteindelijk wel een geheel vormen, een boodschap, voor iedereen.
De schilderingen moeten artistiek en technisch perfect zijn. Je hoeft niet perse een Christen te zijn om een schilderij in deze categorie mooi te vinden en te waarderen. Hij wil zo min mogelijk Bijbelteksten alleen maar van een plaatje of illustratie voorzien.
Het moet zeer duidelijk kunst zijn. Zowel uit het Oude- en Nieuwe Testament zoekt hij naar Bijbelteksten en hoofdstukken die met elkaar verband houden. En dit weer aan de hand van een thema, een boodschap welke Kees wil brengen.
Kees Aalbers is ook “In gesprek met ds. Arie van de Veer”
geweest in een EO programma over “leven en Het Leven”.
|
|
|
|
Christa Rosier
Religie/Christendom | Schilderkunst
|
15 September 2010 | 20:32:25
|
Christa Rosier studeerde journalistiek en volgde een schildersopleiding aan de Gooise Academie. Zij schildert zowel figuratief als meer abstracte werken. Van haar hand verschenen columns in het blad Eva en zij spreekt regelmatig op bijeenkomsten.
Ze begon met portretten, stillevens en steigerende en galopperende paarden.
Toen haar zoon Ephraïm na een ernstige ziekte overleed besloot Christa Rosier de Psalmen te gaan schilderen. Met name die Psalmen die voor Ephraïm veel hadden betekend tijdens zijn ziekte. Tijdens het schilderen bleken deze oude liederen vorm te geven aan haar eigen worsteling met God. Het moesten figuratieve symbolische schilderijen worden, waar voor de kijker toch nog wel het een en ander te ontdekken valt..
Kort na het overlijden van haar zoon Ephraím heeft zij een schilderij gemaakt van een vrouw die, compleet kapot, tegen een muur hing, haar gebalde vuist in wanhoop omhoog geheven. Die vrouw is Christa zelf.
In 2009 is haar boekuitgave verschenen van haar geschilderde Psalmen. Onder de titel 'Psalmenpalet'.
Christa Rosier geeft haar diepste emoties bij deze bijzondere liederen vorm in olie- en acrylverf op doek. En geeft daarbij een toelichting op de keuze van beeld en techniek. Meer dan twintig bekende schrijvers en sprekers zetten hun persoonlijke gedachten bij de Psalmen en de schilderijen op papier.
Christa is ook gast geweest in het EO programma 'Herberg De Verandering'.
|
|
|
|
Jip Wijngaarden
Religie/Christendom | Schilderkunst
|
14 September 2010 | 21:32:01
|
Ze begon met de enorme rol als Anne Frank in de film en musical "Het dagboek van Anne Frank", gevolgd door nog meer grote rollen. Ze maakte grote veranderingen door in haar leven.
Na een tijdje nam Jip afstand van de filmwereld en ontwikkelde zich als kunstenares.
Jip’s werk is vooral figuratief, dit komt voort uit haar theaterachtergrond. Ze probeert zich in te leven in het schilderen, net zoals ze deed toen ze nog acteerde. Daarom schildert ze ook
veel mensen en gezichten. Ze vertolkt wat ze innerlijk „ziet‟ en ervaart‟. Om dit te verbeelden combineert ze zachte vormen met een sterk en warm kleurgebruik met veel rood- oranje- en bruintinten.
Haar werk is dus expressionistisch. Dat blijkt ook uit de vrije composities van haar schilderijen: soms is er wel diepte, soms slechts ten dele of zelfs nauwelijks.
Haar inspiratiebron is de Bijbel, hier staan verhalen in over mensen die met God geworsteld hebben, voor haar zijn dat openingen waardoor je hier en nu God kunt ervaren.
Haar geloof in de Joodse Messias Yeshua (Jezus) schijnt dus duidelijk door in haar werk, maar niet op een traditionele manier.
Ze heeft zoveel met het Joodse volk, dat je geneigd bent om te denken dat zij zelf een Jodin is. Haar schilderijen zou je wel ‘Joodse kunst’ kunnen noemen. Jip noemt zich echter ‘gelovige in de Messias’. Ruth is haar grote voorbeeld. Ruth, zelf een Moabitische, koos er voor, om zich aan te sluiten bij het volk van God. Beroemd zijn haar woorden: ‘Uw volk is mijn volk, uw God is mijn God’, Ruth 1:16.
Ze werkt momenteel samen met André Troost (predikant en publicist) aan een kinderbijbel. In maar liefst 124 verhalen over figuren uit de Bijbel komt het hele Bijbelverhaal aan de orde.
Bij elk verhaal komt een illustratie gemaakt in olie verf op doek.
Ergens in 2011 komt de kinderbijbel uit en is gericht op kinderen vanaf 8 jaar.
|
|
|
|
Marijke Snoek
Religie/Christendom | Schilderkunst
|
14 September 2010 | 14:45:11
|
De emotie van het menselijk gezicht fascineert Marijke Snoek enorm. Deze emotie is voor haar dan ook een bron van onderzoek. Het onderwerp gaat niet buiten haar om: wat zij zelf ziet, is als het ware haar eigen venster van het bewustzijn. Wat heeft het gezicht van de ander haar als kijker te zeggen? Wat doet zij met de emoties van de ander? Kijken kan zien worden!
Marijke Snoek wordt geraakt door beelden via de media. Het gaat dan met name om foto’s uit kranten en tijdschriften met momentopnamen van menselijke portretten. Juist in de krant zijn het foto’s van mensen in een bizarre situatie, oorlog, terreur, opstand, natuurrampen enz. De uitdrukking van emoties in die ogen vind ze boeiend en ze wil deze in beeld vangen.
Marijke Snoek wil bewerkstelligen dat haar werk gaat communiceren met de kijker, op zo’n manier dat de kijker zich afvraagt wat er voor een verhaal achter het beeld zit. Wat doen die ogen met de kijker en hoe gaat hij zelf eigenlijk om met het leed en met de vragen wereldwijd en in zijn eigen omgeving?
De emotie van het menselijk gezicht fascineert Marijke Snoek enorm. Deze emotie is voor haar dan ook een bron van onderzoek. Het onderwerp gaat niet buiten haar om: wat zij zelf ziet, is als het ware haar eigen venster van het bewustzijn. Wat heeft het gezicht van de ander haar als kijker te zeggen? Wat doet zij met de emoties van de ander? Kijken kan zien worden!
De emotie, het leed of de spanning is bij de mens het beste te zien in zijn of haar ogen. Wat heeft die ander mij als kijker te zeggen? Wat doe ik met die emotie van de ander? Zie ik misschien mijzelf in die ander, of heeft die ander mij niets te vertellen en wil ik daar eigenlijk ook niets mee te maken hebben?
Binnenste Buiten
Dit project van Marijke Snoek bestaat uit 12 doeken die in samenhang bekeken moeten worden.
De doeken laten de ogen zien van personen uit de Christelijke traditie van de passie- en paastijd. Ieder doek toont een unieke, eigen emotie van deze personen. Voor dit project is gewerkt vanuit de vraagstelling: In hoeverre en op welke wijze kan ik de expressie die uit de ogen van de passie- en paaspersonen spreekt naar mijn ideevorming en werkwijze op het doek presenteren, zodat bij de kijken allerlei emoties in gang worden gezet?
‘Het oog als zintuig’ is het thema van de schilderijen van Marijke Snoek. In haar werken laat ze de ogen van de personages zien als spiegel van het innerlijke leven. De ogen –als onderdeel van het menselijk gezicht- hebben naast de functie van het zien ook de functie van het tonen van onze emotie of gemoedstoestand.
Het oog opent ons menselijk innerlijk. Door de expressie van ons gezicht wordt de emoties van binnen naar buiten gebracht. Onze ogen hebben de ander dus iets te zeggen. Wat ziet de ander in onze ogen? In haar schilderijen wil Marijke Snoek emoties zichtbaar maken. Wat ziet de kijker in de ogen die zijn afgebeeld op het doek?
Door de ander zó intens in de ogen te kijken, kunnen er bij de kijker allerlei emoties worden opgeroepen. De kijker kan worden geraakt door de ander. Hij kan ook worden geconfronteerd met zijn eigen innerlijke emoties, met zijn eigen kwetsbaarheid, lijden of blijdschap.
Zijn we als kijker voorbijganger of toeschouwer of beschouwer?
Deze confrontatie kan een ommekeer of bewustwording bewerkstelligen. Het vraagt ook om een kritisch kijken naar onszelf; hoe echt zijn we eigenlijke en hoeveel laten we van ons binnenste te zien?
De kijker neemt de ogen van het kunstwerk waar en de kijker wordt door de ogen vanuit het kunstwerk waargenomen. Zó kan er een wisselwerking ontstaan. Wie kijkt naar wie? Ziet de kijker zichzelf in een ander/ Wat doet de kijker met de emoties van de ander? Wat heeft het kunstwerk (de ogen) de kijker te vertellen?
Er kan wisselwerking optreden die tot confrontatie kan leiden en tot het oproepen van emoties. De kleuren die in haar eindexamenproject zijn gebruikt, hebben christelijk symbolische betekenis. Dit kleurgebruik versterkt de emoties die op de doeken zijn uitgebeeld.
|
|
|
|
Elizabeth Wang
Religie/Christendom | Schilderkunst
|
01 September 2010 | 12:27:13
|
Gods heilige mensen strekt zich uit als een rivier
van de oudheid tot onze dagen.
"Elizabeth Wang is een katholieke kunstenaar, geboren in 1942. Ze is een evangelist met een simpele boodschap: het vinden van Christus is het vinden van het leven. Ze schildert om de waarheid te communiceren, de goedheid en de schoonheid van het evangelie.
Haar kunst is rijk aan kleur, krachtig in beeld en beweegt zich in de boodschap die zij uitstraalt. Elizabeth haar werk is in plaats van als plaatjes van de catechismus een presentatie van fundamentele waarheden van het geloof."
De genade van Christus straalt uit door ons bij anderen wanneer
ons leven volledig aan Hem is.
Over de afgrond van de geestelijke duisternis, stelt ons
geloof in Christus ons in staat vast te klampen aan een
draad van hoop
Elizabeth heeft al tentoongesteld in de Koninklijke Academie en het Koninklijk Instituut voor Schilders in Aquarellen. Ze heeft solo-exposities van religieuze werk in Westminster Cathedral, de Bar Convent Museum (York), de vergaderzalen, St Pauls Bookshop, en op Notre Dame de France kerk, Londen.
Veel van haar schilderijen zijn gepubliceerd "side-by-side met haar religieuze geschriften.
"Haar doel als kunstenaar is om licht te werpen op de mysteries van het geloof. Een selectie van haar schilderijen zijn gebruikt om te illustreren van haar boeken het wonder van het christelijke verhaal en de majesteit van de massa ... ... Deze boeken met hun buitengewone en krachtige illustraties kan dienen als een uitstekende steun aan gebed en leermiddelen om het verhaal van de reddding uit te leggen."
God de Vader begroet met vreugde de kortste gefluister van gebed,en in het leven van de eenheid, kan Hij ons opheffen in beschouwing
Jezus bidt in benauwdheid tot zijn hemelse Vader in de tuin van Gethsemane
|
|
|
|
David Costello
Religie/Christendom | Schilderkunst
|
31 Augustus 2010 | 18:44:49
|
In de jaren 70 werkte en woonde hij in Frankrijk en Italië, zijn werken waren in verschillende landen in Europa tentoongesteld.
In 1980 keerde hij naar de VS terug en werkte als illustrator en begon later zijn eigen Grafisch bureau. In 1994 sloot hij de deuren van zijn bedrijf, geroepen door de Heer, en wijdde zijn tijd om te zoeken naar God’s Woord en Zijn wil.
Nadat God bij hem is binnen gekomen is zijn kunstwerk aanmerkelijk verandert. Als gevolg daarvan manifesteerde dromen en visioenen die elke tekening inspireerde.
David beschouwt zijn werk als aanbidding.
Sterkte gevonden in zwakheid
Zo op aarde als in de hemel
"God heeft Zijn plan, mijn enige wens is om er deel te zijn.
Op zoek naar Zijn aanwezigheid is de sleutel, op de plek waar de diepte de diepte vindt, creativiteit - alles stroomt vanuit de relatie met de Vader, de Schepper van alle dingen. "
David reist over de wereld, om te vertellen over het creatieve proces., het bovennatuurlijke en intimiteit met God.
Gaven/talenten zonder "Aanwezigheid" zal altijd leeg werk produceren.. De sleutel tot het produceren van kunst die de menselijke geest raakt is gevonden in intimiteit met God. Zoek eerst Zijn Aanwezigheid. Maak Hem kennende, en wetende dat Zijn wegen uw prioriteit is - de kunst zullen vloeien ...the art will flow...
De fluistering
|
|
|
|
Giampaola Ghisetti
Religie/Christendom | Schilderkunst
|
30 Augustus 2010 | 17:53:25
|
Giampaola Ghisetti is geboren in 1944 in Venetië.
Hij begint in de jaren ’50 met schilderen.
In de jaren ’60 neemt hij aan veel tentoonstellingen deel.
In die tijd verhuisde hij naar Murano en begon als een decorateur op glas.
Tegelijkertijd werkt hij ijverig aan zijn belangrijkste werken, olieverf op doek
De bestemming
Wie zijn wij? Waar gaan we heen?Het is de vraag die we ons zelf altijd stellen,zonder het antwoord te hebben.
Gaan over onbekende wegen, met elke stap het gevoel hebben dat je in de buurt komt van iets dat je niet kent. Maar het doel is er al en je kan het zien
Een stem fluistert………kom,
een ander zegt……niet doen.
Op bochtige wegen begin ik stevigheid te verliezen.
Het zelfportret
een voorwendsel om de raadsel op te zetten.
Wie zijn wij?
Laatste Avondmaal
Voor de site van Giampaola Ghisetti Klik Hier
|
|
|
|
Letterkunst Gerda Drop
Religie/Christendom | Kaligrafie Kunst
|
29 Augustus 2010 | 17:29:29
|
Gerda Drop
In het werk van de kalligraaf Gerda Drop worden Bijbelteksten uitgebeeld op haar eigen, unieke wijze.
Zowel inhoud als de betekenissen van de teksten krijgen door haar kleurgebruik en vormgeving van de letters een bijzondere meerwaarde.
Geïnspireerd door de Bijbel worden de teksten laag over laag aangebracht.
Haar persoonlijke ervaring met het geloof en bijbelteksten worden zo vorm gegeven.
Na vele jaren van traditionele kalligrafie heeft zij zich deze werkwijze eigen gemaakt. Voor haar nieuwe materialen als acrylverf en canvas of MDF hebben haar mogelijkheden uitgebreid. Ook worden bijvoorbeeld bijbelteksten verwerkt die eerst op papier geschreven zijn.
Toch blijft de traditionele kalligrafie voor haar een dagelijkse bezigheid. De schoonheid van letters blijft haar boeien.
Om de gallerie van Gerda te bekijken KLIK HIER
|
|
|
|
|
